Naar de kust van Oregon

Waves of Newport Direct Inn, Newport www.wavesofnewport.com

Als we dan toch 1 nadeel aan het huisje mogen noemen is dat de wc 60 meter ver weg is. Overdag is dat geen probleem maar als het donker is, is het iets anders. Tegen de kinderen zeg ik: kom op! stel je niet aan en dan gaan ze gebroederlijk met z'n drieen. Maar als ik moet dan stel ik het zeer op prijs dat Richard mee gaat, sterker nog anders ga ik niet. Gisteravond gingen we op mijn verzoek naar de wc en toen ik klaar was was het Richard's beurt. Verlichting is er niet dus het is handig (zeker voor een man) om met de zaklamp richting aan te geven. Daarna dacht ik laat ik eens kijken wat hier nog meer te beleven valt in dit hok en scheen omhoog. Tegelijkertijd zagen we iets zwarts tegen het plafond zitten en om een beter beeld te krijgen scheen ik er noog eens op. Het ding begon te fladderen en we kregen door dat het zich hier om een vleermuis handelde. Ik kon ontsnappen maar arme Richard was nog niet klaar met dat gene wat er in een wc gedaan behoord te worden en was opgesloten met de vleesmuis die zijn vliegkunsten vertoonde. Dan is een wc wel een erg krap hokje dat kan ik jullie wel verzekeren! En terwijl ik aan de goede kant vande deur stond te gieren van het lachen kwam Richard naar buiten met de mededeling dat ik voortaan alleen kon gaan. Een snelle rekensom leert dat dat te doen is!

Jill had vanochtend nog een verrassing voor de kids in petto, een 3d magneetkaart voor op de koelkast. De kinderen vonden het vet gaaf. Wat is het toch een schat die Jill, we zullen haar missen! Nog een keer naar het meer gelopen en toen moesten we toch echt gaan, vandaag gaat de reis naar Newport. Onderweg mooie zeeleeuwen en zeeolifanten gezien langs de kust dankzij de tip van Joan. Het motel was zo gevonden en in allerijl internet aangezet om te kijken of er nieuws was van oma. Gelukkig gaat het goed met haar en mag ze dichter bij huis in het Hofke. Super. Minder was om te lezen dat er nog geen goed nieuws was van de moeder van Quirine. Klaas en Quirine zijn vrienden van ons en verblijven om dit moment in Canada. Wij weten als geen ander hoe ver je dan weg bent. We denken veel aan ze en hopen dat ze deze vakantie toch prettig kunnen afsluiten en dat het snel wat beter gaat met de moeder van Q.

Alweer de laatste dag in Ludlum

Ludlum House

Gisteravond vertelde Jill dat ze een Nederlandse vriendin heeft die hier woont. Toen wij aankwamen heeft ze direct contact met haar opgenomen, want Nederlanders hier dat was toch wel heel erg uniek. Helaas kreeg ze Els (haar vriendin) niet te pakken en liet een boodschap op het antwoordapparaat achter. Vanmorgen toen we op het punt stonden om te gaan (we zaten al in de auto) kwam Els eraan. Ze kwam helemaal uit Brookings zo'n 30 mile verderop. Aardige vrouw met mooie verhalen en ook met leuke ideen waar we naar toe zouden kunnen gaan. Het probleem is echter dat iedereen hier zo lief is en ons alles willen laten zien alleen hebben we nog maar 1 dag. Volgende keer toch maar meer tijd in deze regio inplannen. Nadat we afscheid genomen hadden van Els togen we naar Crissy Field het information center hier waar we van Jill nog naar toe moesten. De dames daar waren erg aardig, gaven ons tips voor hier en in Newport morgen en de kinderen kregen wederom een frisbee en een boekje.
Een van de dames (Joan) was bevriend met Jill en vertelde dat haar hart in Alaska lag. Ze vertelde dat ze daar in een hotspring gezeten had met aan de ene kant mensen en aan de andere kant oude beren. Mens en dier lieten elkaar met rust maar alert zijn blijft een must. Ook zij vertelde ons dat er vorige week een ongeluk met een beer met 3 cubs gebeurde in Yellowstone en een persoon daarbij overleden is. De fout ligt vaak bij de mens die te dicht bij komt met zijn camera's en een bedreiging vormt voor de beer met haar cubs, maar de beer is de hannes. Gaat het gevang in wordt en van huis en haard verstoten.
Hier schijnen de beren niet gevaarlijk te zijn, ze worden meer met rust gelaten en zijn banger voor mensen.

Na het bezoek in het information center gingen we op pad naar Prairie Creek redwood state park. Onderweg kwamen we erachter dat we bijna geen benzine meer hadden toen het lampje aanging. Geen probleem volgens Richard want er is er wel een bij het park. Mooi niet dus.
Aan een paar motorduivels (lees Hellsangels) vroeg ik of zij wisten waar de dichtsbijzijnde was en zij vertelde dat dat minstens 35 mile verderop moest zijn. Slik! Aangezien we al minstens
een half uur op de reserve reden gingen maar terug naar Kalmath (indianenreservaat) dat was minder ver. Fijn dat de kinderen op zo'n moment begrijpen dat ze rustig moeten zijn en helemaal geen ruzie maken over de Nintendo bv! Niet dus, slechte timing! Met dichtgeknepen billen kwamen we aan bij het tankstation. Ik kreeg al een raar gevoel toen ik de spinnenwebben tussen de pomp en de slang doorzag hangen en Richard had hem ook door, deze deed het niet meer. Het bordje: FOR SALE maakte het helemaal tot een waar drama en we hebben de eigenaar vervloekt omdat hij ons blij maakte met een dode mus om op de Redwoodshyway het bordje: BENZINE 1 MILE niet weg te halen. Gelukkig was de volgende niet ver weg en haalden we het net. Daarna dus naar de Redwoods en het information center waar we buiten op de kinderen stonden te wachten en het hadden over Port Angeles en Hot springs en een man ons aansprak omdat we het over zijn staat hadden. Hij was gisteravond om 00.00 uur aangekomen en had om 1.00 uur s'nachts uiteindelijk een camping gevonden (wij hadden nog wel een leuke geweten) om tot de ontdekking te komen dat de tentstokken thuis lagen. Tja, de een vergeet de tent stokkende ander de hond, wie zijn wij om daar iets van te zeggen? Alweer een aardige vent die die hotspring die we zochten wel wist en ons naar een of ander resort wilde sturen. Omdat we dat kenden en een te hoog toeristengehalte had naar onze zijn wist hij wel een andere maar dan moesten we wel even lopen. Kijk, en dat is weer wel wat we leuk vinden dus de kaarten erbij en hopla we waren weer zo een aantal leuke plekjes rijker voor de volgende stop. Hoera! Wat een aardige mensen hier toch allemaal.

Nadat we ons weer hadden vermaakt met die prachtige redwoods reden we nog door een boom met de auto. Op naar de Subway want het was te laat om bij het huisje nog wat klaar te maken. Thuis nog wat met de kids gefrisbeet en Juul vond in het gras tijdens het oprapen van de frisbee een bril. Dus maar weer naar Jill die intussen al had vernomen dat we bij het visiter center zijn geweest waar ze weg waren van ons. Tja, dat doet een mens weer goed.

Morgen gaan we hier alweer weg, jammer dat de tijd zo snel gaat. Ook Ludlum heeft een speciaal plekje in ons hart gekregen. We waren vandaag aan het kijken wat we met deaardappels moeten die we al 2 weken meeslepen en niet echt geschikt zijn om te poffen. Of je eet ze rauw of je eet ze zwart een tussenweg is er niet. Aangezien je ze alleen kunt koken en wij geen kookgerei bij ons hebben wilden we ze aan Jill geven. Vanmiddag bedacht ik me ineens dat je iemand met de achternaam Aardappel geen aardappels kunt geven. Rich en ik hebben in een deuk gelegen en zagen het al voor ons dat we daar pas achter kwamen op het moment van het geven van de 'gulle' gave!

Lekker bijtanken in de bossen

Ludlum House

Lekker wakker geworden in 'ons' huisje Ludlum. De mannen maakten eerst maar eens een vuurtje want het was een beetje kil in het huisje. Aangezien de meiden nog sliepen maakten Richard en ik een boswandeling, toen we terug kwamen was Fenna al wakker maar Jessie nog niet. Na het ontbijt hebben we in de tuin gezeten en de kinderen gezwommen en een bootje gebouwd. Helaas was het schip niet zeewaardig en zonk het nadat 2 passagiers erop gingen zitten, maar het zorgde wel voor een ochtend speelplezier. Daarna naar de Redwoods gegaan en de Boy Scout trail gelopen. Dit is een supermooi bos met megagrote Redwoods net over de grens bij Californie. Als je er rond 15.00 uur in de middag bent is de lichtinval het mooiste. Ongelofelijk dat deze bomen zo groot en oud zijn. Sommige zijn zelfs 2000 jaar oud! Als zo'n boom toch eens kon praten..... Overigens deed het bos Juul veel aan de pratende bomen van de Lord of the Rings denken. 1 boom kan wel 1,2 miljoen kg wegen en dat zijn wel 50 vrachtwagens hout! Kappen doen ze deze bomen gelukkig niet meer en alles is op het behouden van deze prachtige bomen gericht. De kinderen vermaakten zich prima door op/onder/tussen/in noem alle voorzetsels maar op te klimmen en konden er geen genoeg van krijgen.

Nadat we boodschappen gedaan hadden en gingen BBQ-en bij ons huisje waar we overigens
nog een plek met 2 picknicktafels en een BBQ plaats gevonden eerder op de dag gevonden
hadden. Terwijl we aan het eten waren kwam de beheerster langs om te vragen of alles naar
wens was en had 3 cadootjes voor de kinderen bij zich. Een frisbee en wat tekenspullen, erg
lief. We kregen het advies om morgen naar het information center te gaan. We moeten dan zeggen dan we gestuurd zijn door de Jill Aardappel. Natuurlijk gaan we dat doen en zijn benieuwd wat er morgen gaat gebeuren.

Yes Ludlum inzicht

Ludlum House, Brookings http://www.recreation.gov/

Nadat we de tent vroeg hadden afgebroken gingen we op pad naar Ludlum House via een mooie byway Roque-Umpqua Scenic Byway en de Smith River Scenic byway. Bij de eerste byway stopten we om naar de mooiste waterval van Oregon te gaan kijken: de Toketee-watervallen. Denk aan de reclame van het Fa-meisje onder de waterval, denk het meisje weg en je bent er! Heel erg mooi, super romantisch plekje. Daarna door naar Ludlum. Een route van 600 km en met een omweg van 200 km via California omdat je nu eenmaal niet dwars door de bergen heen kunt. Er was een soort grensovergang waar we ondervraagd werden of we eten bij ons hadden m.n. fruit. Nee, hoor zei Richard met een stalen gezicht met een zak chips tussen ons in en een zak appelen in de koelbox. We hebben wel 10 km gelachen.
Uiteindelijk aan gekomen bij Ludlum house werden we begroet door een aardig echtpaar met de achternaam Aardappel. Tja, wat doe je dan de mensen uitleggen wat hun naam in het Nederlands betekend? Toch maar niet want ze wisten het al. Vroege voorouders naar hier gekomen en nog nooit hadden ze in de 9 jaar dat ze hier als vrijwillige rangers werkten Nederlanders in het huis mogen begroeten.

En dan nu het huis: We wisten al dat als je dit huis huurt je een heel recreatiegebied erbij krijgt, maar dan kun je je thuis daar nog weinig bij voorstellen. Om jullie een beetje een beeld te geven: Je rijdt eerst door een lange weg door het bos en dan kom je na 10 mile aan bij een camping waar 1 plaats bezet is van de 5. Dan kom je bij slagbomen die je moet openen en daar achter kun je de auto parkeren. Vandaaruit loop je verscholen in het groen naar het huis, ligt eerst rechts een wc-huisje en het stookhout en vandaar kom je bij een parkachtige mega grote tuin, zonder bloemen maar wel veel bomen en struiken. Daar staan 4 picknicktafel her en der verspreid en er zijn 3 BBQ-plaatsen. Allerlei paden brengen je naar 2 stroompjes die rond het huis liggen. Een daarvan is diep en dat is dan het prive 'zwembad' waar de meiden direct in doken. Gewoon kleren uit en zwemmen maar. Achter het huis begint een trail die we beslist gaan lopen. Het huis zelf is van hout en heeft rondom een veranda. Binnen is een open haard en boven 2 slaapkamers. De verlichting gaat via zonne-energie en verder is het heel erg basic.
Eigen luchtbedden, 2 stoelen en een picknicktafel en banken in de kamer.
Dit zal ons verblijf de komende 3 dagen worden en we hebben het gevoel dat we ons hier prima zullen vermaken.

Bend

Tumalo State park

We begonnen de dag goed met een leuke cache achter de camping waar een parkje (Tumalo State Park) ligt. We hadden de cache zo gevonden en daarna wilden we ergens een ontbijtje gaan scoren. Het was zondag en er waren wel wat winkels open, we gingen naar de Wall-Mart die op zondag open is. Het valt ons overigens op dat we weinig normale winkels kunnen vinden waar we goed fruit/brood/vlees e.d. kunnen kopen. Het is of te zout, te zoet, te vet, te duur, noem het maar, het is altijd wel wat. Ook bij de Wall-Mart konden voor het ontbijt niet slagen en gingen naar de Mac waar we het unaniem over eens waren het was niet te eten.

Vanuit Bend zijn er op 30 km twee crater lakes (Newberry) aan te rijden. Crater lakes zijn meertjes die in de corona van de vulkaan liggen. We wilden ze allebei bekijken en bij de eerste (Paulina lake) deden we een hike. Mooi blauw helder water waar je de vissen zo zag zwemmen, en bambi nieuwsgierig op de achtergrond. Wel veel muggen maar toen we Deed 99% inzetten lieten ze ons met rust. Toen we naar het 2e meertje wilde rijden verdwaalden we en kwamen op een gravel wasbord weg terrecht van 50 km lang. Tjonge als je hier panne krijgt dan ben je eraan! Onderweg geen kip gezien alleen maar bossen. Uiteindelijk toch weer de weg gevonden en toen op naar Lava River cave. Dit is een lavagrot van 2,4 mile waar je in kunt lopen (opletten voor je hoofd/voeten en soms krom lopen). Je krijgt een gaslamp mee en die heb je ook wel nodig, dit was super om te doen. Aangezien er meerdere mensen in de grot liepen zag je meerdere lichtjes, dat was een mooi gezicht. Aan het einde van de cave staat een ranger (eerder ligt) je op te wachten dat je niet verder meer mag en kun je aan de terugtocht beginnen.

Bij Applebees heerlijk gegeten en kunnen internetten. Fenna had daarna nog zin om de cachen dus ging ik met haar op pad terwijl Richard met Jessie en Juul fikkie gingen stoken. De eerste cache hadden we zo gevonden en toen nog snel de tweede voordat het donker zou worden. We kwamen uit bij een riviertje en aan de andere kant zou het moeten liggen, fijn!!
Oversteken was geen optie volgens de opa en oma met de kleinkinderen die erbij stonden. Toen ik uitlegde waarom we daar moesten wezen bleek dat zij ook cachers waren en op het eiland waar ze wonen verschillende caches geplaatst hadden.
Omdat ze met de kleinkinderen op vakantie waren hadden ze de spullen niet mee maar ze wilden graag met ons meelopen. Erg gezellig! Maar goed dat ze erbij waren want de cache lag onder een hoge klif en niet echt ongevaarlijk. De uitnodiging als dank voor de hulp om bij ons Mashmallows te komen roosteren sloegen ze uit fatsoen niet af, aten er eentje! en namen afscheid. Later bij het kampvuur keek Juul naar de sterrenhemel en wees 2 mooie sterren aan.
Die daar links is oma en die daar rechts is Haystha, zie je dat mam?

Toch maar weer kamperen in de bush bush

Voor vandaag stonden de Painted Hills op het programma. De Painted Hills liggen bij John Day Fossil Beds in een omgeving waar erg veel archeologische vondsten gedaan zijn. Met name fosiellen na de prehistorie, de mamaltijd, zijn er veel gevonden.
We begonnen om een bezoek tebrengen aan het Thomas Condor Paleontology Center, waar tevens het informatie centrum gevestigd is. We kwamen er te vroeg aan en snapten niet dat het nog gesloten was, later werden we wakker en kregen door dat we een tijdzone gepasseerd
waren. Dan maar naar het museum, maar ook daar niemand thuis, logisch. Wel was er een ratelslang thuis die onder de vuilnisbakken woonde en die Jessie verstoorde. We hadden net de avond daarvoor uitleg gegeven over slangen en dat had ze goed in de oren geknoopt. Ze was er op 20 cm afstand van en de slang ratelde, en Jessie vloog een meter opzij. Super gedaan! De schrik zat er goed in bij haar. We gingen het later melden bij het VVV, waar men direct actie ondernam en de slang liet verwijderen om een ander thuis te zoeken waar hij niemand meer de schrik in de broek kon jagen. Toen was het tijd voor de Painted Hills. Prachtig mooie bergen, mooie kleuren in de woestijn. Nadat we ze van allekanten bewonderd hadden gingen we door naar Tumalo waar we 2 dagen blijven kamperen. s´Avonds naar een mooie waterval gelopen en wat rondgereden door deze prachtige omgeving. Richard en Jessie liepen s´avonds nog een river trail waar ze 3 herten zagen en de rest bleef bij het kampvuur voor een goed gesprek en het maken van houten messen. Een mooie dag met als rode draad de slang.

Tumalo state park, Bend, www.­reserveamerica.­com

Tijd om te douchen en een wasje te draaien.

Best Western John Day Inn, John Day www.hotels.com

Wie van jullie kent ze nog? Santfort en son? Het ging om een vader en zoon die noodgedwongen samen woonden en aldoor kibbelden en elkaar in de maling namen.Wat ik me er nog het meest van kan herinneren is dat als de tv het niet deed, pa Santfort er een mep op gaf en de tv gewoon aansprong. Jarenlang hebben wij dat trucje ook gedaan, helaas werkte het bij ons nooit. Vanmorgen was Richard als eerste wakker en warempel de tv aan met........Santfort en son. Wij weer helemaal in een deuk. Jammer dat we die 2 in Nederland nooit meer zien, maar wel leuk om ze weer eens te zien en te lachen om die heerlijke humor.

Vandaag zijn we naar John Day gereden. Via de normale byway loze weg want we wilden er snel zijn. Het zou een erg hete dag worden en er was een zwembad dus karre maar. Af en toe een hert en 1 keer een vos gezien, verder niets.Onderweg wilden de meiden op de laptop en ging er iets mis. Paniek!!!!!! Gelukkig kon een aardige meneer in een computershop in John Day er iets aan doen. Kosten: $ 0,= maar wel een tip voor het avondeten! Daarna naar het visitercentrum voor wat info over John Day. John Day, John Day who the f... is John Day? Nou, eigenlijk weten ze dat hier ook niet. De stad is naar hem vernoemd, een vallei en een rivier, maar niemand weet wie hij was, wat hij hier deed en waneer hij gestorven is. Hij schijnt nl te boek te staan met wel 4 verschillende beroepen en is 4 keer doodverklaard, en wij maar zeggen dat het bij ons een administratief rommeltje is! Maar ja, dit was dan ook lang geleden.

In ieder geval de kinderen lekker gezwommen, ik op weg naar de eerste geocache en Richard even languit. Helaas kon ik de cache niet vinden, moest bij een museum zijn. Apparaat gaf aan dat ik binnen moest zijn en ik mocht daar wel rondkijken van de kassa dame die al even driftig meezocht. Ze had nog nooit van geocaching gehoord en er ging een wereld voor haar open. Later met Richard gekeken en wederom niets gevonden, raar, het ding gaf toch echt aan dat we daar wezen moesten. s'Avonds met de kinderen gezocht en ja hoor er hing een draadje achter een houten schilderij en daar achter was het verborgen, Trek aan het draadje en de schat komt naar boven. Briefje achtergelaten voor de kassa dame die waarschijnlijk morgen tussendoor wel gaat zoeken, hi, hi. Verder nog 2 caches gedaan en lekker gegeten bij de tip van de pc-man. Vanavond vroeg naar bed, want morgen hebben we het druk.

Boise

Budget Host te Boise

Jessie wilde al een hele tijd een nieuwe sporttas, maar het moest wel naar haar zin zijn. Dus wij vanmorgen hier naar de Outlet. Heel veel nieuwe kleren gekocht maar geen tas. Er was een winkel waar de meiden helemaal uit hun dak gingen, daar hadden we zulke leuke feestkleding, Jessie heeft daar een erg leuke jurk gekocht, helaas geen tas.Terwijl ik aan de andere kant stond te kijken vroeg de verkoopster me daar niet te zoeken, ik moest kijken bij de skinny one's! Kijk dat maakt je dag weer goed! Daarna was het tijd voor zo'n beetje het traditionele ijsje tussen de middag (de een yoghurt... de ander ijs, ha, ha) we kwamen uit bij een chocolade winkel waar ze bananen op een stokje verkochten, met een laagje chocolade, jammie! Als je dan toch bij de skinny one's hoort.........

Wat doet een mens nu in het midden van de woestijn in een grote stad als Boise, terwijl de zon met 37 graden op je bol schijnt? Wel, onze reden was de World Center For Birds of Prey. Het is een roofvogel fok plaats (ik kan er even niets anders van maken) waar met name de Condor en de Harpy Eagle gefokt worden om vervolgens uitgezet te worden. Met name de Condor ging fors in populatie terug, in 1982 was er nog maar 22, en nu 450! Ze fokken deze vogels in een ruimte waar niemand bij mag om de vogels zo min mogelijk aan mensen te laten wennen. Daarna gaat de gefokte vogel met een wilde vogel op pad om de kneepjes van de jacht en het overleven in de grote boze wereld zich zelf eigen te maken. Nu worden er door dit fokprogramma in Grand Canyon (Arizona) weer jongen in het wild geboren. Erg indrukwekkend allemaal, en mooi kleinschalig waardoor eralle ruimte was om vragen te stellen. Voor wij het op de website wil bekijken: www.peregrinefund.org

Daarna weer lekker gegeten bij Fuddruckers en naar het park om de kinderen uit te laten rausen. Wederom een prachtige dag!