De eenden vertellen ons de weg onder de grond

Manchester state park

Gisteravond zagen we de camping ineens vollopen. En dan hebben we buren is het weer niet goed. Om 6.30 uur werden we wakker omdat de buurkinderen gillend door de camping heen renden. Toen zijn we dus maar vroeg opgestaan en boodschappen gaan doen. Gelukkig zijn de winkels vroeg open. Het plan was eigenlijk om naar Port Townsed te gaan en in de bergen daar een heet water bron te bezoeken. Volgens Tommy was dat 230 km en 3 uur rijden en daar hadden we met zijn allen geen zin in. Dan maar Bremerton om daar te gaan zwemmen, helaas lukte dat ook niet omdat het zwembad vandaag alleen open was voor de baby-peuterzwem. Toen hup de boot op en naar Seattle wat een straf, maar niet heus. In Seattle gingen we eerst naar de glazen bieb. Een inmens gebouw waar je bijna overal mag komen. Met de lift ga je supersnel naar boven waar je een mooi uitzicht hebt en 10 verdiepingen naar beneden kan kijken. Heeft ie toch maar mooi gedaan onze Rem Koolhaas. Ja, ja een Nederlandse architect! Toen naar de eerste wolkenkrabber, Smith Tower van Seattle. We zijn alleen even naar binnen gegaan tot daar waar je moet betalen. Toen naar China Town en onderweg kwamen we een mooie wolkenkrabber tegen met een moderne waterpartij aan de voorkant. Het lokte erg uit om met dit warme weer lekker erin te duiken en je zou geen Maassen heten omdat dan ook niet te doen. De kinderen mn Jessie waren drijfnat en rolden door het water. Ze hadden enorm veel schik en zij niet alleen want er stonden verschillende mensen naar ze te kijken. Daarna naar dus echt naar Chinatown om een kijkje te nemen. Bij een binnenplaatsje stonden twee pingpong tafels met een meneer erbij en de kinderen wilden daar wel even op spelen. Dat mocht het was een programma om mensen meer te laten sporten. Wij zaten rustig op een bankje en er kwam een jonge man voorbij lopen die met Jessie wilde spelen. Hij leerde haar veel kneepjes en het lukte haar aardig. Na een tijdje liepen wij er ook naar toe en het bleek een man te zijn die even de tijd moest doden omdat hij een afspraak met zijn vriendin had. Hij was goed bij de tijd en was al op veel plekken geweest. Hij had twee basebal shirtjes gekocht voor zijn neefjes waar hij ook naar toe zou gaan maar gaf die aan de kinderen als dank voor het leuke partijtje. Erg aardig. Daarna een hapje eten en snel de boot op. We stinken nl als otters van het vele lopen en zijn aan een douche toe. Bij de camping aangekomen was er geen stroom (boom over de stroomkabel) en konden we de douche vergeten. Hopelijk morgen dan maar.

Fenna: het was een leuke dag, met veel geluk en dit is voor jullie: veel kusjes.

Hoe maken ze nu die grote vliegtuigen?

Manchester state park

Boeing field 15.00 uur http://www.boeing.com/

Druk dagje vandaag gehad. Eerst naar Bremerton om de USS Turner Joy een destroyer die in
1957 gebouwd is te bekijken. Dit schip is ingezet in de oorlog met o.a. Vietnam. Je kunt in dit schip en ziet hoe de mannen en vrouwen leefden en werkten. Petje af, wat een benauwde kleine ruimtes, je zou er claustrofobie van krijgen. Vooral de kanonnen en de torperdos waren erg indrukwekkend. Ook het verschil in rang viel onze kinderen op; hoe meer strepen des te meer comfort zoals een spiraalbodem in je bed ipv een stalen bodem en een groter kastje voor je prive spullen. Daarna togen we naar de Boeing fabriek bij Everet. Goed gas erop want dit ligt 120 km verderop. Niet in vogelvlucht want dan ben je er zo maar het zijn allemaal eilandjes en daar moet je omheen rijden. Ik had me verkeken op de route en dacht dat we er wel zo naar toe zouden rijden. In hoofdlijnen was dit ook zo maar een paar km voor de fabriek ging het mis, de Tomtom die de hele vakantie al geen klap waard was liet ons in de steek. We zagen de fabriek wel liggen maar erbij komen was een ander ding. Uiteindelijk kwamen we op het nippertje aan en moesten alles in een kluis deponeren. Je mocht werkelijk niets mee naar binnen nemen, zelfs geen papiertje. Die kluis dacht er het zijne over en werkte niet mee. Er moest een medewerker bij komen en die fikste het, altijd fijn als je tijdnood zit. Toen naar de filmzaal waar de tour begon. Eerst een filmpje en toen de bus op naar de fabriek, nadat ons nog tweemaal verteld was dat we niets mee naar binnen mochten nemen (voor diegen die het de eerste keer niet snapten) De tour zelf was interessant, de hal (de grootste van de wereld) is niet te bevatten zo groot. Er worden de Boeing 747, 787 (Dreamflyer) en nog een gebouwd. We hadden ook de mazzel dat de ..naam?.. waarvan er maar 4 op de wereld bestaan die vandaag aanwezig waren konden zien. Dreamlifter

O ja, bijna vergeten: Een pluim op de hoed van Richard. Op de snelweg (achtbaans) verloor een vrachtwagen lading. Het was op onze baan en Richard zag het gebeuren. De auto voor ons kon het afgevallen ding zo groot als een wasmachine nog ontwijken en Richard ook. Het was erg druk op de snelweg en de auto's achter ons klapten erop. De chauffeur was intussen al aan de kant en bekeek de ravage en ook de politie kwam er met zwaailichten aan. We vragen ons af hoe dat zo snel kon?

Seattle verkennen

Manchester state park

Vandaag vroeg uit de veren om zoveel mogelijk van Seattle te zien. Onderweg brood gekocht om bij/in de boot op te eten. Het plan was om met de veerboot van Bremerton naar Seattle over te varen. Helaas had de boot door de mist vertraging en moesten we 1 uur wachten. Toen we eenmaal van wal waren zette hij er goed vaart achter en waren we zo in Seattle. Dit is overigens wel een hele mooie manier om Seattle binnen te komen. Vooral de skyline van Seattle is erg prachtig. De overtocht duurt een uur en is op de heenweg voor footpassengers gratis en op de terugweg $7,=. Als eerste gingen we naar Yu Old Curriosety Shop. Een winkel/museum met allerlei rariteiten zoals mummies, mexicaanse springbonen, lam met 2 hoofden, totempalen noem maar op. We bleven er 1 uur, maar we hadden met gemak de hele middag er door kunnen brengen, vooral de kinderen vonden het erg leuk. Daarna liepen we naar Pike market place. Dit is een erg oud gebouw met daarin piepkleine winkeltjes met diverse handelswaren die niet alledaags zijn. Wat dan? Nou bv buikdansjurken, standaarden van filmfiguren zoals in Forks, speciaalzaken met eten, wierook enz en dat 5 etages hoog. Het is allemaal van hout en mocht hier ooit brand uitbreken wil je niet binnen zijn. Het hoogtepunt van deze markt is de vismarkt waar marktkoopmannen naar elkaar schreeuwen om de vis per opbod te verkopen en vervolgens door de lucht te laten 'vliegen' lees: gooien. Er staan veel mensen omheen om dit theaterstukje te bekijken. Tijdens de sanitaire stop kwam er een mevrouw naar Fenna toe met een pleister, ze dacht nl dat Fenna een blaar had. Wij hadden nog niets in de gaten maar het bleek wel zo te zijn. Ze had Fenna aan haar voet zien pulken en kwam direct in actie, erg lief.
Fenna had niets durven zeggen omdat we vanmorgen aan hadden gegeven om de wandelschoenen aan te doen, maar dat was ze vergeten en liep op de zweterige crocs. We kochten sokken voor haar en toen was het leed zo geleden. De inwendige mens begon intussen trek te krijgen van al die lekkere visjes en we besloten bij West lake center soep te eten. Een leuke plek: je loopt langs wat kraampjes waar je eten kunt bestellen en in het midden is er ruimte om te zitten. De verkoopster vertelde ons dat dit een pittige soep was maar dat konden wij wel hebben, ja, ja, de vlammen kwamen eruit. Toen met een sneltreinvaart naar de Ducktour waar we kaartjes voor gekocht hadden. Deze tour gaat met amfibievoertuigen uit de tweede wereldoorlog die ingezet waren bij Normandie (geloof ik) in ieder geval ze kunnen rijden en varen en ze hebben met een beetje fantasie de vorm van een eend. De eend gaat langs alle mooie plekjes van Seattle en de buschauffeur doet een poging om zijn passagiers op te vrolijken met gekke hoeden, te zingen, muziek op te zetten en ons te motiveren zo gek mogelijk te doen. Eigenlijk een supertoeristische attractie waar je van denkt als je erin zit: HIER HOOR IK NIET BIJ, maar dan is het te laat. Wel gezellig als je er eenmaal 'in' zit. Deze toer duurt 2 uur en daarna gingen we eten bij het West Lake Center. Nou ja, iedereen ...Richard niet die had nl al 4 koppen soep op (je weet wel van die pittige) en Fenna wilde perse een broodje van de Subway. Tja, we hadden ook gezegd je mag zelf kiezen, alleen was de Subway niet bij die markt. Het gevolg was dat Fenna later alleen zat te eten bij de Subway met vier mensen om zich heen die haar aan zaten te kijken. Ze zullen daar wel gedacht hebben....... We vonden het toen welletjes en wilden afsluiten met een ritje met de Monorail naar de Spaceneedle en liepen langs het water terug naar de boot. Onderweg keek Richard in het boekje naar de afvaarttijden en zag dat we nog 10 minuten hadden om de boot van 18.45 uur te halen, de volgende was een uur later. Dus snel een sprintje trekken, de bus in (die in de binnenstad gratis is) en we haalde de boot nog net. Seattle is een erg mooie stad en we willen er graag meer van zien, gelukkig hebben we nog twee dagen.

Kamperen met uitzicht op Seattle (sleepless?)

Manchester State Park, Manchesterhttp://www.parks.wa.gov/

Als je een hele rit voor de boeg hebt wil je vroeg weg, een snelle douche en off you go.
Aangezien we deze dage de eigenaresse van het huisje helemaal niet gezien hadden en de sleutel weer af wilden geven probeerden we bij het huis enig contact te krijgen, er was niemand thuis. Toen maar de boel zo gelaten, het zal wel goed zijn, de sleutel op de tafel en toch maar gaan. Wel raar dat je een huisje bij een particulier huurt en niemand hebt gezien. We picknickten wederom onderweg en reden door naar Hurrecane Ridge, vandaar heb je een geweldig uitzicht over Olympic NP en de glaciers. We liepen er een kleine hike (500 mtr) en tot groot genoegen van ons allemaal gaf Juul wat sju aan de zaak en gleed uit over ijs en viel met zijn billen in het smeltwater. Het viel allemaal wel mee en uiteindelijk kon hij er zelf ook om lachen. Op de terugweg kwamen we vast te zitten achter een flagger (auto waar je braaf achteraan moet rijden) omdat ze strepen op de weg aan het trekken waren. Ongelogen waar: zeker 25 km. stapvoets, dan krijg je de neiging om over natte strepen te gaan rijden, ieder vergezicht te bekijken was het alleen maar om een dun extra streepje te trekken, te gaan toeteren, kortom we werden er erg melig van.Toen we door konden rijden stopten we bij een Indianen winkeltje naar om als ware Hollander te kijken maar niet te kopen. Het tentje was eigendom van een Amerikaan die goed Duits sprak en in de jaren 60 in NL geweest was. Aardige vent, waarschijnlijk een hippie want het hele winkeltje ademde die sfeer uit. Jessie kocht er handschoenen en toen we afscheid namen kregen de kids alle drie nog een stoffen balletje om mee te spelen.

Bij het Manchester state park aangekomen was de tent zo weer opgezet en gingen op onderzoek uit. De kinderen klommen op een wel heel hoge berg en daar hadden wij geen zin in dus riepen we dat ze door moesten lopen en we elkaar verderop wel weer zouden zien. Na een tijdje: geen kids. Wat nu? We liepen nog een stuk door tot het pad omhoog ging (ondertussen gaat er van alles door je hoofd, van enge mannen tot beren). Geen kids. Richard zette er wat meer de pas in terwijl ik een familie aansprak die de andere kant opging. Ze hadden de kinderen wel gehoord maar niet gezien, ze zouden in ieder geval naar ze uitkijken. Na nog een kwartiertje lopen splitsen Richard en ik ons op (de een naar de tent, de ander het pad nog maar eens aflopen) en toen kwam ik die arme bloedjes van kinderen tegen. Fenna overstuur en Juul en Jessie ruzie wat er nu moest gebeuren. Gelukkig hadden ze het hoofd erbij gehouden en bleven ze bij elkaar. Ze waren aangesproken door de familie die ik eerder gesproken had, ze hadden er niets van kunnen verstaan, en waren nu op zoek naar de tent. In ieder geval ze waren blij om ons weer te zien! (en wij hun) Overigens kwamen we wederom tot de ontdekking dat we zoawat de enige waren op het park. Ongelofelijk; uitzicht op Seattle (niet vanuit de tent maar wel vanaf het strand) een prachtige plek, alles superschoon, midden in het bos, wat wil een mens nog meer? Maar geen kip te bekennen.

Morgen gaan we een dagje stadten op naar Seattle en ons vervoermiddel? De boot, want we zitten hier op een eiland. Hopelijk raken we daar niemand kwijt want dan is het echt zoeken naar een speld in een hooiberg.

Nat bos

Huckleberryforks

Vandaag staat een bezoek aan het Hoh-rainforrest op het programma. We ontbijten bij het park
zelf en het is nog een beetje kil. Nadat we het visiters center bezocht hebben besluiten we om met de ranger meegegaan. Dit was bij st. Helens goed bevallen en deze tocht zou 1,5 uur duren en was erg goed te doen. De ranger was een jonge griet (Kate) die een zus was van een van de dames die de kinderen in st. Helens tot rangers 'geslagen' had. Nadat we ruim 2,5 uur met haar mee gelopen hadden als van het tempo van een slak die in slaap gevallen was, bleven we als enige met een ouder stel over van de grote groep waar ze mee begon. De reden voor het afhaken was dat ze erg langdradig was en over ieder plantje zolang en sentimenteel kon praten of ze er terplekke de liefde mee wilde bedrijven. Dit complimenteerde ze door de plantenliefdevol te strelen waardoor je bijna geen stap durfde te verzette, bang te zijn iets van haar onderdanen te beschadigen. Uit fatsoen hebben we het rondje afgemaakt.
Gelukkig had ze wel kennis van zaken en zo weten we dat:
* Er 4 meter water per jaar valt in het regenwoud
* In de zomermaanden er niet zoveel valt
* De glacier weer aan het groeien is
* Er beren (oei pap!) en mountain lions zitten
* Welke planten giftig zijn
* Dat herten de tuinmannen van het regenwoud zijn
* Wat ghostholes zijn en hoe ze ontstaan
* dat die kleine visjes zalmen zijn waarvan de ouders in december gepaaid hebben en gestorven zijn
* Wat dat rare spul is wat er op de grond ligt en ga zo maar door, nee wij kunnen nu een SO-tje aan.
Daarna wilden we er stevige de pas inzetten en liepen de Hall of Mosses in een half uur waar normaal een uur voor stond. Een prachtige route met overal draderige mossen aan de bomen. En natuurlijk sluit je een bezoek aan het regenwoud af met........regen!

Voor het avondeten eten ingeslagen, gegeten en de kids intussen naar de hottube en daarna weer naar het stand. Ditmaal naar het Rialto Beach met het beroemde Hole in the wole. Een prachtig strand met veel driftwood en prachtige zeesterren. We liepen tot de vloed weer opkwam en dan moet je daar wegwezen anders kun je overnachten op het driftwood, en dat had niet de voorkeur omdat we een lekker bedje hebben.

Twas lang zoeku naar deez plats

Huckleberryforks, Forks

http://www.huckleberryforks.com/

Laurens alvast proficiat!

Het paradijs verlaten we al vroeg want we willen vandaag naar het regenwoud in Forks.
Onderweg muffens en jus gekocht en buiten bij de Mac opgegeten zodat ik nog even een paar pagina's kon uploaden. Er is geen tijd om mail te beantwoorden want we moeten door. Bij het bord van het regenwoud (Olympic national forest) maak ik snel een foto. Het is even goed mikken met de camera omdat er een dood hert bij ligt wat niet op de foto hoeft; welkom in Olympic! Bij het information center een tide table opgehaald omdat we graag naar het strand willen om de zeesterren te zien die in de getijde poelen liggen. Vanavond om 18.00 uur is het de beste tijd en dat geeft ons nog de ruimte om eten in te slaan want we hebben een huisje met een keukentje voor twee nachten. Het huisje is zo gevonden en ziet er leuk uit. Het is een twee-onder-een-kap woning, buiten is nog een hottub en een sauna. De kinderen duiken meteen in de hottub en maken kennis met de eekhoorn terwijl wij orde op zaken stellen in het huisje. Het huisje ligt buiten het dorp achter een schattig huis van een ouder echtpaar die het goed voor elkaar hebben. Het plekje is prachtig, grote lange oprijlaan met aan beiden kanten een afrastering van hout, mooi in het groen tussen oude bomen en een strak gazonnetje. Er staan nog 2 andere huisjes en er zijn 3 kampeerplekken.

Alles hier is gericht op de Twilligt zone, een of andere serie die een paar jaar geleden hier is opgenomen. Iets met weerwolven en vampieren of zo. Wij kennen die film niet en maken ons er dan ook niet druk om en hoeven niet op de foto met een kartonnen film figuur die we toch niet kennen. We zijn daarin echter wel de enige (nuchtere Hollanders) want er zijn genoeg mn jonge meiden die daar wel gebruik van maken en een gat in de lucht springen als ze zijn blijven plakken met die kartonnen gast. Wij richten ons liever op het strand en hadden van onze buren begrepen dat we bij het 1e en 2e strand moeten zijn. (of was het nu het 2e en 3e strand?) We gaan voor de 2e en lopen eerst door een stuk regenwoud en komen dan aan bij het strand nadat we over een meter of 15 drijfhout moeten klimmen. Het hout ligt hier al eeuwen en is mooi grijs uitgeslagen; wow, wat je daar allemaal van zou kunnen maken........
Maar hier blijft alles liggen zoals het gevallen is of aangespoeld en dat geeft het strand een prachtige sfeer. De zeesterren en annemonen hebben we zo gevonden. We verbazen ons hoe groot (20 cm) ze zijn en mooi van kleur en Jessie vind ze maar eng en slijmerig. Daarna rijden we nog wat door en komen in het indianenreservaat met de mooie naam Quileute en zien dat de indianen hier prachtige totempalen en andere houtsnijwerken kunnen maken maar het opknappen van hun houten woning is ze teveel van het goede. Aangezien ze er zo allemaal over denken ziet het er armoedig uit en doet het me denken aan het huisje van de drie biggetjes: als de wolf 1 keer blaast is het weg. Wij genieten van Richards zelf bereide maaltijd en hopen op een ongestoorde nachtrust zonder boze (weer)wolf.

Nog maar een dagje erbij in het paradijs

Paradise Point State Park

Een verhaaltje voor het slapen gaan:

18-5-1980: Twee vulkanologen vliegen met een piloot over mnt. St Helens, niets aan de hand. Ze vliegen er nogmaals over heen en zien een barst. Ze wisten dat er activiteit was omdat gasmetingen dat aangaven en er geruime tijd aardbevingen waren. Tijdens het derde rondje over de vulkaan zien ze niets. Maar dan het vierde rondje: BAM, weg Mnt. St. Helens. Ze zijn getuigen van de grootste aardverschuiving ooit door de mens gezien. Er valt zoveel puin dat een stad als Seattle (waarschijnlijk niet de kleinste - maar dat zien we volgende week wel- anders hadden ze Beers wel als voorbeeld gesteld) er 10 meter onder begraven zou kunnen worden. Er valt zoveel as dat dag in nacht veranderd. Er stroomt zoveel lava en hete lucht uit de vulkaan dat in de omtrek van 30 mile alles weggevaagd wordt. Bomen zo groot en dik als de Redwoods van eergisteren knappen af als luciferhoutjes. Het aangrenzend Spiritlake komt 80 meter omhoog en valt weer terug in een kokende met bomen gevulde plek wat ooit een mooi meer was. Al het leven in de wijde omgeving is morto en daarbij ook 57 menselijke zielen. Alhoewel de laatste niet in aantal zo hoog hadden hoeven te zijn ware het niet dat enkele kampeerders van rangers een sluiproute kregen om door de opgezette barricade van de US forist service heen te komen. Die hebben ze dan ook nooit meer teruggezien maar hebben wel een plekje veroverd, alleen op de plaqquete bij het Johnston Ridge Observatory, het hoogst gelegen information center. Je moet er wel wat voor over hebben!

Het is mistig en en het lijkt ieder moment te gaan regenen als wij de berg oprijden. Mopperende dat we waarschijnlijk niets zullen zien kruipen we de berg op. Bij het information center aangekomen zien we inderdaad geen klap en balen als een stekker. Dan maar naar binnen en ons daar proberen te vermaken. Er komt een vrouwelijke ranger naar ons toe die de kids een boekje geeft met opdrachten, doen ze dat goed dan worden ze tot junior ranger gepromoveerd, en daar gaan ze voor. Ze zoeken naar de antwoorden en intussen schald er door de intercom dat er een film komt over Mnt. St. Helens (uiteraard). We gaan daar naar kijken en voelen de grond trillen en zien de vulkaan uitbarsten. Dit allemaal door camera's die toen op de berg stonden opgesteld. We worden er helemaal stil van en de film maakt een diepe indruk op ons. Als de film afgelopen is gaat het gordijn open en behoren Mnt. St. Helens na de eruptie te zien alleen is het voor ons grijs, grijs van de mist. Daarna besluiten we een rangerpraatje te volgen en met hem mee te gaan in de vulkaan. Hij verteld boeiend, spreekt gasten aan die zich buiten de paden bevinden (daar staat hier de doodstraf op) en na 1,5 uur zijn we heel wat wijzer van deze vulkaan. De lucht trekt zowaar open en we krijgen dat gene te zien waar we voor kwamen en vinden het prachtig. Omdat het nu meer leeft dan voor de grijze mist wil Juul de film nogmaals zien en gaan we braaf met hem mee. Weer allemaal met open monden en als het doek dit keer omhoog gaat zien we de vulkaan wel. Intussen hebben de kinderen op de meeste vragen antwoord gegegeven en worden door een ranger geprompveerd tot junior ranger. Ze beloven plechtig met de hand omhoog om geen afval weg te gooien, geen bloemen te plukken en niet van de paden af te gaan. Omdat ze de taal toch niet machtig zijn laat de ranger ze beloven om hun bord leeg te eten en aardig te zijn tegen hun ouders. Ook dit beloven ze met de hand op de borst.

We verlaten de vulkaan en het gaat regenen, ze hard zelfs dat onze auto er een beetje schoon van word, maar nu mag het. De kinderen stellen nog zeker 100 km lang vragen en we vinden met z'n allen een zeer geslaagd bezoek aan Mnt. St. Helens.

Zitten we in het paradijs?

Paradise point state park, in de buurt van Woodland www.stateparks.com/paradise_point.html

We verlaten de mistige kust van Oregon en zijn het erover eens dat deze kust zeker de moeite waard is. De kust is prachtig authentiek en ongerept, helaas hebben we ook hier niet meer tijd in kunnen plannen. Vandaag gaan we kamperen bij Portland om vandaar morgen Mount St. Helens te bezoeken. Verder vandaag een rustig dagje gehad. De kinderen gespeeld met waterballonen en de bal. Van een aardige mevrouw mochten ze een katapult lenen om met de waterballonen te schieten, waar ze dan ook driftig gebruik van maakten. Op de camping zijn 2 meiden op klaarlichte dag bestolen en dat is voor de eerste keer dat we iets negatiefs horen. De dieven zijn er met hun persoonlijke bezittingen zoals paspoort en bankpassen vandoor, erg vervelend. We zullen vanaf nu nog beter opletten. Later op de dag nog een cache gelopen met de kinderen en ge-BBQ-d.