Paradise Point State Park

Een verhaaltje voor het slapen gaan:

18-5-1980: Twee vulkanologen vliegen met een piloot over mnt. St Helens, niets aan de hand. Ze vliegen er nogmaals over heen en zien een barst. Ze wisten dat er activiteit was omdat gasmetingen dat aangaven en er geruime tijd aardbevingen waren. Tijdens het derde rondje over de vulkaan zien ze niets. Maar dan het vierde rondje: BAM, weg Mnt. St. Helens. Ze zijn getuigen van de grootste aardverschuiving ooit door de mens gezien. Er valt zoveel puin dat een stad als Seattle (waarschijnlijk niet de kleinste - maar dat zien we volgende week wel- anders hadden ze Beers wel als voorbeeld gesteld) er 10 meter onder begraven zou kunnen worden. Er valt zoveel as dat dag in nacht veranderd. Er stroomt zoveel lava en hete lucht uit de vulkaan dat in de omtrek van 30 mile alles weggevaagd wordt. Bomen zo groot en dik als de Redwoods van eergisteren knappen af als luciferhoutjes. Het aangrenzend Spiritlake komt 80 meter omhoog en valt weer terug in een kokende met bomen gevulde plek wat ooit een mooi meer was. Al het leven in de wijde omgeving is morto en daarbij ook 57 menselijke zielen. Alhoewel de laatste niet in aantal zo hoog hadden hoeven te zijn ware het niet dat enkele kampeerders van rangers een sluiproute kregen om door de opgezette barricade van de US forist service heen te komen. Die hebben ze dan ook nooit meer teruggezien maar hebben wel een plekje veroverd, alleen op de plaqquete bij het Johnston Ridge Observatory, het hoogst gelegen information center. Je moet er wel wat voor over hebben!

Het is mistig en en het lijkt ieder moment te gaan regenen als wij de berg oprijden. Mopperende dat we waarschijnlijk niets zullen zien kruipen we de berg op. Bij het information center aangekomen zien we inderdaad geen klap en balen als een stekker. Dan maar naar binnen en ons daar proberen te vermaken. Er komt een vrouwelijke ranger naar ons toe die de kids een boekje geeft met opdrachten, doen ze dat goed dan worden ze tot junior ranger gepromoveerd, en daar gaan ze voor. Ze zoeken naar de antwoorden en intussen schald er door de intercom dat er een film komt over Mnt. St. Helens (uiteraard). We gaan daar naar kijken en voelen de grond trillen en zien de vulkaan uitbarsten. Dit allemaal door camera's die toen op de berg stonden opgesteld. We worden er helemaal stil van en de film maakt een diepe indruk op ons. Als de film afgelopen is gaat het gordijn open en behoren Mnt. St. Helens na de eruptie te zien alleen is het voor ons grijs, grijs van de mist. Daarna besluiten we een rangerpraatje te volgen en met hem mee te gaan in de vulkaan. Hij verteld boeiend, spreekt gasten aan die zich buiten de paden bevinden (daar staat hier de doodstraf op) en na 1,5 uur zijn we heel wat wijzer van deze vulkaan. De lucht trekt zowaar open en we krijgen dat gene te zien waar we voor kwamen en vinden het prachtig. Omdat het nu meer leeft dan voor de grijze mist wil Juul de film nogmaals zien en gaan we braaf met hem mee. Weer allemaal met open monden en als het doek dit keer omhoog gaat zien we de vulkaan wel. Intussen hebben de kinderen op de meeste vragen antwoord gegegeven en worden door een ranger geprompveerd tot junior ranger. Ze beloven plechtig met de hand omhoog om geen afval weg te gooien, geen bloemen te plukken en niet van de paden af te gaan. Omdat ze de taal toch niet machtig zijn laat de ranger ze beloven om hun bord leeg te eten en aardig te zijn tegen hun ouders. Ook dit beloven ze met de hand op de borst.

We verlaten de vulkaan en het gaat regenen, ze hard zelfs dat onze auto er een beetje schoon van word, maar nu mag het. De kinderen stellen nog zeker 100 km lang vragen en we vinden met z'n allen een zeer geslaagd bezoek aan Mnt. St. Helens.