Ludlum House

Gisteravond vertelde Jill dat ze een Nederlandse vriendin heeft die hier woont. Toen wij aankwamen heeft ze direct contact met haar opgenomen, want Nederlanders hier dat was toch wel heel erg uniek. Helaas kreeg ze Els (haar vriendin) niet te pakken en liet een boodschap op het antwoordapparaat achter. Vanmorgen toen we op het punt stonden om te gaan (we zaten al in de auto) kwam Els eraan. Ze kwam helemaal uit Brookings zo'n 30 mile verderop. Aardige vrouw met mooie verhalen en ook met leuke ideen waar we naar toe zouden kunnen gaan. Het probleem is echter dat iedereen hier zo lief is en ons alles willen laten zien alleen hebben we nog maar 1 dag. Volgende keer toch maar meer tijd in deze regio inplannen. Nadat we afscheid genomen hadden van Els togen we naar Crissy Field het information center hier waar we van Jill nog naar toe moesten. De dames daar waren erg aardig, gaven ons tips voor hier en in Newport morgen en de kinderen kregen wederom een frisbee en een boekje.
Een van de dames (Joan) was bevriend met Jill en vertelde dat haar hart in Alaska lag. Ze vertelde dat ze daar in een hotspring gezeten had met aan de ene kant mensen en aan de andere kant oude beren. Mens en dier lieten elkaar met rust maar alert zijn blijft een must. Ook zij vertelde ons dat er vorige week een ongeluk met een beer met 3 cubs gebeurde in Yellowstone en een persoon daarbij overleden is. De fout ligt vaak bij de mens die te dicht bij komt met zijn camera's en een bedreiging vormt voor de beer met haar cubs, maar de beer is de hannes. Gaat het gevang in wordt en van huis en haard verstoten.
Hier schijnen de beren niet gevaarlijk te zijn, ze worden meer met rust gelaten en zijn banger voor mensen.

Na het bezoek in het information center gingen we op pad naar Prairie Creek redwood state park. Onderweg kwamen we erachter dat we bijna geen benzine meer hadden toen het lampje aanging. Geen probleem volgens Richard want er is er wel een bij het park. Mooi niet dus.
Aan een paar motorduivels (lees Hellsangels) vroeg ik of zij wisten waar de dichtsbijzijnde was en zij vertelde dat dat minstens 35 mile verderop moest zijn. Slik! Aangezien we al minstens
een half uur op de reserve reden gingen maar terug naar Kalmath (indianenreservaat) dat was minder ver. Fijn dat de kinderen op zo'n moment begrijpen dat ze rustig moeten zijn en helemaal geen ruzie maken over de Nintendo bv! Niet dus, slechte timing! Met dichtgeknepen billen kwamen we aan bij het tankstation. Ik kreeg al een raar gevoel toen ik de spinnenwebben tussen de pomp en de slang doorzag hangen en Richard had hem ook door, deze deed het niet meer. Het bordje: FOR SALE maakte het helemaal tot een waar drama en we hebben de eigenaar vervloekt omdat hij ons blij maakte met een dode mus om op de Redwoodshyway het bordje: BENZINE 1 MILE niet weg te halen. Gelukkig was de volgende niet ver weg en haalden we het net. Daarna dus naar de Redwoods en het information center waar we buiten op de kinderen stonden te wachten en het hadden over Port Angeles en Hot springs en een man ons aansprak omdat we het over zijn staat hadden. Hij was gisteravond om 00.00 uur aangekomen en had om 1.00 uur s'nachts uiteindelijk een camping gevonden (wij hadden nog wel een leuke geweten) om tot de ontdekking te komen dat de tentstokken thuis lagen. Tja, de een vergeet de tent stokkende ander de hond, wie zijn wij om daar iets van te zeggen? Alweer een aardige vent die die hotspring die we zochten wel wist en ons naar een of ander resort wilde sturen. Omdat we dat kenden en een te hoog toeristengehalte had naar onze zijn wist hij wel een andere maar dan moesten we wel even lopen. Kijk, en dat is weer wel wat we leuk vinden dus de kaarten erbij en hopla we waren weer zo een aantal leuke plekjes rijker voor de volgende stop. Hoera! Wat een aardige mensen hier toch allemaal.

Nadat we ons weer hadden vermaakt met die prachtige redwoods reden we nog door een boom met de auto. Op naar de Subway want het was te laat om bij het huisje nog wat klaar te maken. Thuis nog wat met de kids gefrisbeet en Juul vond in het gras tijdens het oprapen van de frisbee een bril. Dus maar weer naar Jill die intussen al had vernomen dat we bij het visiter center zijn geweest waar ze weg waren van ons. Tja, dat doet een mens weer goed.

Morgen gaan we hier alweer weg, jammer dat de tijd zo snel gaat. Ook Ludlum heeft een speciaal plekje in ons hart gekregen. We waren vandaag aan het kijken wat we met deaardappels moeten die we al 2 weken meeslepen en niet echt geschikt zijn om te poffen. Of je eet ze rauw of je eet ze zwart een tussenweg is er niet. Aangezien je ze alleen kunt koken en wij geen kookgerei bij ons hebben wilden we ze aan Jill geven. Vanmiddag bedacht ik me ineens dat je iemand met de achternaam Aardappel geen aardappels kunt geven. Rich en ik hebben in een deuk gelegen en zagen het al voor ons dat we daar pas achter kwamen op het moment van het geven van de 'gulle' gave!