Nabeschouwing
Een reisverslag is niet af zonder een einde, het moet rond zijn dus bij deze.
We hebben het goed gehad, heel veel gezien en erg genoten. Genoten van de National parken met het wild, bergen, meren en bossen maar ook van de mensen die o zo vriendelijk waren.
Er waren veel toppers bij zoals Yellowstone, de kust van Oregon waar we Ludlum house huurden met lieve Jill. Ook Forks was een topper en Seattle super. In Stehekin zouden we wel willen blijven, ver weg van de grote wereld verstoppertje spelen. Maar dat is niet realistisch er moet weer gewerkt worden, brood op de plank en sparen voor een hopelijk volgende reis.
Achteraf praten is gemakkelijk maar we zijn blij dat we gegaan zijn ondanks het risico terug te moeten voor de moeder van Richard. Gelukkig gaat het steeds beter met haar en daar zijn we blij mee. Verder willen we Aat en Jan bedanken. Zonder hen hadden we dit niet kunnen doen. Ondanks dat ze andere plannen hadden hebben toch op onze hond Floyd en huis en haard gepast. Dat voelde vanaf het begin al goed.
We zagen dat jullie onze avonturen driftig volgden en vonden dat erg leuk, dank je wel daarvoor. Ook dank je wel voor alle reactie's, het was leuk om ze te lezen en van het thuisfront iets te horen.
Heel veel lieve groetjes,
Richard, Yvonne, Jessie, Fenna en Juul
Terugreis naar Schiphol
Alweer het einde van de vakantie.
Onze laatste dag is aangebroken, we kunnen er niet meer onder uit, we MOETEN naar huis.
De meningen zijn hierover verdeeld: de een wil graag Floyd weer zien, de ander mist de opa's en oma en de vriendenschaar. Weer een ander (ondegetekende o.a.) had het best nog wel een tijdje vol kunnen houden. We ruimen de auto op, gooien veel oude zooi en ons lekke luchtbed weg en genieten van het ontbijtje. De tent inpakken is een makkie, we hoeven hem amper schoon te maken want regen heeft hij weinig meegemaakt deze reis. Monique staat ons al met een ronkende motor op te wachten en we spreken af bij National waar we de auto moeten afleveren. Alles gaat goed, de auto wordt ingenomen met ruim 9000 km op de teller erbij, en we krijgen ons "bewijs van goed gedrag". Monique zien we al snel en we gaan koffie drinken ennnnnnnnnn bijkletsen. Volgens Richard is er geen speld tussen te krijgen. Na twee uren wachten gaat het dan echt gebeuren, we nemen afscheid van Monique. Ik heb het er even moeilijk mee, ben niet zo goed in afscheid nemen. Maar dat is ook weer een goed teken, het is was weer erg leuk. Het inchecken verliep vlotjes en stipt optijd vlogen we eerst naar Calgary (terug bij af). Daar moesten we 1 uur wachten voordat we doormochten naar Amsterdam. Slapen viel niet mee, Juul was koploper met twee uurtje en de meiden 1 uur slapen. Om 12.00 uur kwamen we aan in Schiphol. De bagage ophalen, bus voor het A4 hotel zoeken en wegwezen, op naar huis. Thuis zat er een ontvangstcommite klaar. Aat had heerlijke soep en broodjes en ondertussen vertelde we allemaal honderduit over onze avonturen. Aat en Jan hadden zich geweldig uitgeslooft, de tuin zag eruit om door een ringetje te halen en het huis was tiptop. Floyd was in goede handen geweest, had veel gelopen met Aat en Jan had veel met Floyd gespeeld. Super, wat een warm onthaal!
Vancouver verkennen
camping Vancouver Capilano.
We beginnen de dag met een beetje mist en motregen en besluiten om over de Lions Gate Bridge naar Stanley park te lopen. We herkennen daar verschillende dingen van 2005 en vallen met de neus in de boter want er is een voorstelling van Indianen (Aborigenals) die tijdens de Olympische spelen ook optraden. Na de voorstelling (het is dan 13.00 uur) gaan we maar eens "verantwoordelijk" ontbijten met frietjes en een broodje worst. Rond16.00 uur zijn we weer terug bij de camping en de kids gaan zwemmen en wij internetten om in te checken voor de vlucht van morgen. Gadverdamme, morgen alweer terug! bah. Het inchecken duurt echter langer dan verwacht en we moeten ons haasten om optijd bij Monique en Mathias te zijn. Monique had bedacht om voor ons te koken en nadat we met Cloe naar Doggybeach gelopen zijn gaat ze aan de slag met ons als hulp. Tijdens het koken kletsen we gezellig en de wijn erbij smaakt goed. Al snel ruikt het erg lekker in de keuken en we zijn dan ook blij als we aan tafel mogen komen om te eten. Het eten smaakt net zo lekker als het ruikt en Monique heeft bewezen een goede kokkin te zijn. (Ook fijn voor Mat.) De tijd gaat wederom veel te snel, we laten nog wat foto highlights zien van onze reis en vertrekken nog later dan gisteren naar de tent met inmiddels een slapende Fenna EN Juul.
Monique is zo lief om ons morgen te vergezellen naar het vliegveld en we spreken morgenvroeg bij haar af. In de auto zijn we het er met zijn allen over eens het was weer supergezellig.
Op de koffie bij Monique en Mathias en broertje proficiat
Camping Vancouver: Capilano
Onze laatste dag in de States is helaas, helaas vandaag aangebroken. Maar ook wel leuk om
Monique weer te zien en haar man Mathias. We rijden over een prachtige byway door de
Cascades naar Amerika en steken de grens over bij Vancouver. Geen problemen, heel gemakkelijk. Wat een drukte in de stad, overal zijn ze met de weg bezig wat voor veel oponthoud zorgt maar uiteindelijk komen we op de camping waar we zelf een plekje mogen zoeken. Het is passen en meten want de plekjes zijn erg klein, maar het lukt weliswaar met een slap stuk aan de voorkant. Maar goed we hebben een mooie uitvalbasis voor de stad en Monique, we zitten letterlijk onder de brug: Lions Gate bridge. Er is een trapje om op het voetpad van de brug te komen en aan de andere kant ligt Stanley park al te lonken. Dan gaan we eindelijk naar Monique en Mathias. Ze hebben een nieuw huis en het is even zoeken. Het is een supermooi huis op een steenworp afstand van het strand, erg mooi. Hond Cloe komt ons als eerste tegemoet lopen en herkent ons nog. Ongelofelijk, dat was 5 jaar geleden toen was ze 1! Ook de poes is er nog maar blijft op veilige afstand, begrijpelijk want is het wel een invasie ineens. Het is erg leuk om Monique weer te zien en we kletsen weer heel wat af. Richard en Mathias hebben elkaar zo gevonden en dat zorgt er samen voor dat we veel te laat naar de camping terug gaan. Maar, jah het was dan ook erg gezellig. We spreken weer voor morgenavond af en met een slapende Fenna op Richards schouders gaan we weer terug naar de tent.
Wat een mooi hotel
Best western cascade inn, Winthrop www.winthropwa.com
Vanmorgen afscheid genomen van Stehekin en natuurlijk van Patty en Carl. We zetten dit plekje waar de tijd stil staat (Stekekin time noemen ze het daar) op ons verlanglijstje voor de volgende keer. De terugreis met de boot ging snel. We lieten de kinderen nog even in het water plonsen en toen namen we ook afscheid van Lake Chelan. Een overstekend hert gooide bijna roet in het eten door pal voor onze auto over te steken. Gelukkig ging het goed. Nu zitten we in Winthrop een prachtig authentiek plaatsje en morgen gaan we naar Monique. Als alles meezit zijn we er rond 18.00 uur en kunnen we weer eens lekker bijkletsen!
Cascades verkennen
Cabin at the lake
Om 07.00 uur zijn we al uit de veren, we nemen de bus van 8.15 uur naar boven met als eindbestemming High Bridge. Van te voren gaan Juul, Fenna en ik naar de bakker en kopen er een brood. Als Richard en Jessie daar later aankomen nemen we toch een lekker ontbijtje in de vorm van een broodje met heeeeeeeeeel veel kaneel. Super lekker. De bus komt stipt op tijd aan bij de bakker. De bus maakt een geluid waar we van op kijken en een andere passagier lacht en zegt: there is thunder in the bus. De tocht duurt 45 minuten. Onderweg stappen er mensen in en uit maar het totaal aantal van de passagiers blijft ongeveer 10. Er is een gele kabel door de bus gespannen, is er iets dan trek je daar aan en krijgt de chauffeur een seintje. Onderweg zien we een beer wegrennen en later ook een coyote en herten. Bij High Bridge stappen de overgebleven passagiers uit. De een voor een lange afstandswandeling, de ander om te gaan vissen en wij voor de Agnes Gorges Trail. We hebben er stevig de pas in en genieten van de natuur en de mooie rivier. Maar......zitten we wel goed? Die vraag stellen we aan iemand die de brug aan het repareren is en het blijkt dat we het pad 1 mile geleden gemist hebben. Dus maar weer terug. Geen probleem mooi weer, mooie plek en de bus pikt ons pas om 15.00 uur weer op. We vinden het pad en gaan omhoog. Het is een easy trail en we lopen zo naar boven. Horen we een beer? Nee, het zou ook een vogel kunnen zijn, wie zal het zeggen? Onderweg eten we ons (droge) brood op en genieten van de vergezichten. Als we weer terug lopen horen we wat tikken. We wachten bij een bocht en er komt een familie aan met jonge kinderen. We schrikken van elkaar. Ze hadden een beer horen snuiven en sloegen met stokken om de beer op afstand te houden. Wij volgen hun voorbeeld, we hebben wel bearspray maar je kunt het maar beter voor zijn. Veel te vroeg komen we aan bij de opstapplek voor de bus. We moeten twee uren wachten en de tijd doden. Het water is op en we durven hier geen water uit de rivier te halen, alhoewel het volgens Patty (de eigenaresse van het huisje) drinkwater is. Boven deden we het wel maar hier zitten vissen ook al zijn we hoog (2000 mtr) en vissen poepen. We wachten"geduldig" tot de bus komt, vangen wat vliegen die hier super sloom zijn en wassen onze voeten bij de waterval. Als de bus komt stappen er wederom zo'n 10 passagiers in. Twee mannen hebben een hike achter de rug van 5 dagen. Het zijn Vietnamveteranen en we vragen ze het hemd van het lijf en luisteren met open mond naar hun verhalen. Ze kwamen ze deze keer tussen een moederbeer en haar cubs in en de moeder stelde zich offensief op terwijl de cubs in een boom klommen en hen nieuwsgierig gade sloegen. De heren maakten dat ze wegkwamen omdat ze al een keer eerder een nare evaring met een beer gehad hadden. Of ze bearspay mee hadden genomen? Nee, only a gun, but bearspray is better. We besluiten om hen onze bearspray te geven, wij verlaten morgen berengebied en hebben het gelukkig niet hoeven te gebruiken. Het mag sowieso niet mee over de grens naar Canada laat staan in het vliegtuig. Ze zijn er zo blij mee als een kind. De andere twee passagiers zijn lange afstandlopers. Ze lopen de Pacific Crest Trail die loopt van Mexico naar Canada, meer dan 3500 km!!!!!!! Dit is het langste lange afstandpad ter wereld. Tenminste als we Bill Bryson mogen geloven. Zijn boek (terug naar Amerika een lange afstandwandeling door de Appalachaen) loopt als rode draad door deze vakantie. Richard leest daar iedere avond uit voor. Voor wie een mooi reisboek wil lezen......dit is hem, met veel humor verteld Bryson over zijn tocht met vriend Kats. Deze mannen echter moeten nog 88 mile en dan hebben ze het helemaal volbracht. Wat een prestatie! Ze zien eruit als zwervers, stinken als een otter en hebben lange baarden. Hun rugzakken zijn vies en versleten en voor hun kleding en schoenen zou je nog geen vijf centen geven. De zoutplekken van het zweten zitten op hun ruggen en hun voeten zijn pikzwart. Vandaag gaan ze naar Stehekin om in de "bewoonde" wereld wat te eten, te douchen en spullen in te slaan voor het laatste stuk. We zien ze bij de bakker een bord met torenhoge broodjes opeten en moeten stiekem lachen omdat dit zo herkenbaar is als je Bryson's boek gelezen hebt. Ze zullen tot de grens niets meer tegen komen. Later als we bij Karl (onze groenteboer) die onze namen overigens nog uit het hoofd kent, een ranger spreken verteld deze dat dit de eerste zijn die aangekomen zijn vandaag. Ze zijn een half jaar geleden in Mexico begonnen en druppelen dus sinds vandaag hier binnen. Karl heeft helaas geen tomaten meer maar wel boerenkool waar we salade van kunnen maken. Ook heeft hij geitenkaas van zijn geitjes en daar maakt Richard een lekkere maaltijd van. Na de afwas gaan we zwemmen maar splitsen ons op, een deel van ons gaat te voet en
de rest met het bootje. Tegelijkertijd komen we aan en zwemmen in het meer en praten met een familie die hier woont. De kinderen zitten hier op school, de klas bestaat uit 17 leerlingen van verschillende leeftijden. Tja, met een kleine 100 inwoners kun je ook niet anders verwachten. Ooh zijn wij die aardige Dutch family?? Yeah, thas us! We vragen hoe ze hier hun boterham verdienen en manief is ranger en vrouwlief werkt part-time bij het informationcenter. De zwemband die we mochten lenen brengen we terug en gaan met z'n allen in het kleine bootje terug. Een project wat gedoemd is te mislukken, maar met 3 cm over tot de waterspiegel en heel erg stil zitten en Richard achter de peddels redden we het wonder boven wonder.
Dat we enorm veel schik met deze actie hadden hoef ik natuurlijk niet te vertellen. Tegen Richard zeg ik dat hij best een goede ranger zou zijn, en ik kan best wel de rest van de part-time baan nemen bij het VVV en tegen iedereen vertellen dat er hier niets te beleven is. Richard gaat er niet echt op in. Bij het huisje aangekomen spelen de kinderen Monopoly en zoekt Richard nog naar dat lange afstandspad wat die mannen gaan volbrengen. We volgen de weg van Mexico naar hier op de kaart en krijgen nog meer respect voor ze, wat die mannen presteren, daar mag je best van gaan stinken.
De boot op
Cabin at the lake van John and Patty Wilson, Stehekin.
http://www.stehekin.com/ of http://www.stehekinchoice.com/
Probeer je jezelf eens voor te stellen: 80 km varen op een kleine boot op een meer, er is niets. Geen huisjes, geen andere boten, geen vissers langs de waterkant helemaal niets. Alleen bergen, heel veel en hoge bergen. Soms stopt de boot en zet een paar mensen af of pikt er een paar op bij een aanlegsteiger waar alleen en dan ook maar alleen een aanlegsteiger is. De stem van de kapitein geeft aan dat er vanaf hier geen weg meer terug is. Er zijn geen paden of wegen meer om te bewandelen of te om over te rijden met de auto. Dan na 3 uren varen kom je aan in Stehekin, een aanlegsteiger met daarachter een paar huisjes. Er is staat een handjevol mensen te wachten op de kade. Je ziet een paar auto's (ja, auto's!) die vracht ophalen of mensen. Over die auto's gesproken die rijden over de enige weg die Stehekin rijk is en die weg loopt zo'n 15 km door. Hoe die auto's er ooit gekomen zijn is een vraag waar we snel antwoord op krijgen. Er vaart nl 1 keer per week een vrachtboot van Chelan naar Stehekin en daar past net 1 auto op. Dat zal wel een lieve duit kosten want de auto's die wij zien zijn uit de jaren 60. Ze doen het nog allemaal en het geeft je de indruk of je in de jaren 60 beland bent. Ze hebben of een gebarste ruit, of minstens 20 deuken en de meeste hebben in de loop der jaren een andere kleur gekregen omdat de verf eraf is gesleten. Er is 1 bakker en 1 klein winkeltje annex informationcenter en ergens boven is 1 restaurant. Wil je daar eten dan moet je dit doorgeven bij de winkel want dan geven ze dat via de radio door. Ze schijnen je dan op te komen halen. Nee, er is hier geen telefoon en al helemaal geen internet. Er is gewoon geen ontvangst. In geval van nood kun je met het vliegtuig naar Chelan terug. Wel is hier 1 groenteman, die de groenten en het fruit met krijt op een bord geschreven heeft bij zijn groententuin. Wat rijp is staat op het bord en kun je kopen. Wij kochten er een flinke voorraad groenten en fruit en kregen (omdat we geen olie hadden om te roerbakken) een potje met olie erbij. Zelf gemaakt wel het potje terugbrengen als het op is, want dan kunnen we het hergebruiken.
De film Lassie met een piepjonge Elisabeth Thaylor (toen 13 jaar) is hier opgenomen en dat
zou zo morgen weer kunnen zonder enige aanpassing. Het water is brandschoon en je kijkt tot diep op de bodem. We hebben een roeibootje bij het huisje wat we mogen gebruiken waar we driftig gebruik van maken. We vermaken ons prima, gaan morgen met de enige bus die Stehikin rijk is naar boven om er een hike te doen en we hebben er zin in.
Naar een onherbergzaam gebied
Twenty-five mile creek state park
Stilletjes weggereden uit het Manchester State Park. Richard had gisteren nog een portemonnee gevonden en die wilden we nog wegbrengen bij de balie maar er was niemand dus hebben we hem maar daar achter gelaten in de hoop dat het bij de rechtmatige eigenaar terecht komt. Onderweg naar Chelan het laatste blik op Seattle geworpen waar we met veel plezier vertoefd hebben. Vanaf het ene op het ander moment kwamen we weer in de woestijn terrecht. We dachten dat het hier groen zou zijn maar dus niet. De omgeving doet ons aan Boise denken. Eerst op zoek gegaan naar de plek waar we morgen aan boord moeten en daarna naar de camping. De kinderen hebben de hele middag in het water gelegen en lekker gerelext. Naarna een cache gedaan naar de plek waar in 1945 een schoolbus in het water is gereden in Lake Chelan. Ik had deze cache in Nederland al gezien en wilde daar graag naar toe, op de een of andere manier doet je dat wat. Op 26 november ging de bus naar school met de kinderen en 1 extra passagier. Het vroor en het was glad en door de hevige sneeuwval stopten de ruitenwissers ermee. De chauffeur stuurde de bus naar links waarschijnlijk met het idee de bus te laten stoppen maar botste frontaal op een rots, en ging de andere kant het ravijn en het meer in. Wegwerkers zagen het gebeuren maar konden weinig doen. Een paar kinderen hebben het overleefd. Volgens Richard is er een film van, ik zal er eens achteraan gaan. Tja, en dan zit je dan bij het monument, verscholen in het groen op de bewuste plek. Je leest dat er dubbele namen bij zitten en beseft dat het om broers en zusjes gegaan moet hebben. Je kijkt naar de berg achter je en weet dat, zeker met de dunne bevolking dit een ieder heeft getroffen. Vreselijk! We hebben er een tijdje gezeten en naar de nog altijd aanwezige knuffels en andere kinderspulletjes gekeken en toen toch maar de cache gezocht alhoewel het er dit keer niet echt toe deed. Daarna een pizza gehaald en opgegeten in het park. De kinderen zagen een paar meiden in het meer duiken en wilden dat ook doen en hup daar gingen ze met kleren en al, het meer in. Morgen meer meer.
Laatste verhalen
Laatste reacties
Blijf op de hoogte!
Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.