Alweer het einde van de vakantie.

Onze laatste dag is aangebroken, we kunnen er niet meer onder uit, we MOETEN naar huis.
De meningen zijn hierover verdeeld: de een wil graag Floyd weer zien, de ander mist de opa's en oma en de vriendenschaar. Weer een ander (ondegetekende o.a.) had het best nog wel een tijdje vol kunnen houden. We ruimen de auto op, gooien veel oude zooi en ons lekke luchtbed weg en genieten van het ontbijtje. De tent inpakken is een makkie, we hoeven hem amper schoon te maken want regen heeft hij weinig meegemaakt deze reis. Monique staat ons al met een ronkende motor op te wachten en we spreken af bij National waar we de auto moeten afleveren. Alles gaat goed, de auto wordt ingenomen met ruim9000 km op de teller erbij, en we krijgen ons 'bewijs van goed gedrag'. Monique zien we al snel en we gaan koffie drinken ennnnnnnnnn bijkletsen. Volgens Richard is er geen speld tussen te krijgen. Na twee uren wachten gaat het dan echt gebeuren, we nemen afscheid van Monique. Ik heb het er even moeilijk mee, ben niet zo goed in afscheid nemen. Maar dat is ook weer een goed teken, het is was weer erg leuk. Het inchecken verliep vlotjes en stipt optijd vlogen we eerst naar Calgary (terug bij af). Daar moesten we 1 uur wachten voordat we doormochten naar Amsterdam. Slapen viel niet mee, Juul was koploper met twee uurtje en de meiden 1 uur slapen. Om 12.00 uur kwamen we aan in Schiphol. De bagage ophalen, bus voor het A4 hotel zoeken en wegwezen, op naar huis. Thuis zat er een ontvangstcommite klaar. Aat had heerlijke soep en broodjes en ondertussen vertelde we allemaal honderduit over onze avonturen. Aat en Jan hadden zich geweldig uitgeslooft, de tuin zag eruit om door een ringetje te halen en het huis was tiptop. Floyd was in goede handen geweest, had veel gelopen met Aat en Jan had veel met Floyd gespeeld. Super, wat een warm onthaal!