Cabin at the lake

Om 07.00 uur zijn we al uit de veren, we nemen de bus van 8.15 uur naar boven met als eindbestemming High Bridge. Van te voren gaan Juul, Fenna en ik naar de bakker en kopen er een brood. Als Richard en Jessie daar later aankomen nemen we toch een lekker ontbijtje in de vorm van een broodje met heeeeeeeeeel veel kaneel. Super lekker. De bus komt stipt op tijd aan bij de bakker. De bus maakt een geluid waar we van op kijken en een andere passagier lacht en zegt: there is thunder in the bus. De tocht duurt 45 minuten. Onderweg stappen er mensen in en uit maar het totaal aantal van de passagiers blijft ongeveer 10. Er is een gele kabel door de bus gespannen, is er iets dan trek je daar aan en krijgt de chauffeur een seintje. Onderweg zien we een beer wegrennen en later ook een coyote en herten. Bij High Bridge stappen de overgebleven passagiers uit. De een voor een lange afstandswandeling, de ander om te gaan vissen en wij voor de Agnes Gorges Trail. We hebben er stevig de pas in en genieten van de natuur en de mooie rivier. Maar......zitten we wel goed? Die vraag stellen we aan iemand die de brug aan het repareren is en het blijkt dat we het pad 1 mile geleden gemist hebben. Dus maar weer terug. Geen probleem mooi weer, mooie plek en de bus pikt ons pas om 15.00 uur weer op. We vinden het pad en gaan omhoog. Het is een easy trail en we lopen zo naar boven. Horen we een beer? Nee, het zou ook een vogel kunnen zijn, wie zal het zeggen? Onderweg eten we ons (droge) brood op en genieten van de vergezichten. Als we weer terug lopen horen we wat tikken. We wachten bij een bocht en er komt een familie aan met jonge kinderen. We schrikken van elkaar. Ze hadden een beer horen snuiven en sloegen met stokken om de beer op afstand te houden. Wij volgen hun voorbeeld, we hebben wel bearspray maar je kunt het maar beter voor zijn. Veel te vroeg komen we aan bij de opstapplek voor de bus. We moeten twee uren wachten en de tijd doden. Het water is op en we durven hier geen water uit de rivier te halen, alhoewel het volgens Patty (de eigenaresse van het huisje) drinkwater is. Boven deden we het wel maar hier zitten vissen ook al zijn we hoog (2000 mtr) en vissen poepen. We wachten'geduldig' tot de bus komt, vangen wat vliegen die hier super sloom zijn en wassen onze voeten bij de waterval. Als de bus komt stappen er wederom zo'n 10 passagiers in. Twee mannen hebben een hike achter de rug van 5 dagen. Het zijn Vietnamveteranen en we vragen ze het hemd van het lijf en luisteren met open mond naar hun verhalen. Ze kwamen ze deze keer tussen een moederbeer en haar cubs in en de moeder stelde zich offensief op terwijl de cubs in een boom klommen en hen nieuwsgierig gade sloegen. De heren maakten dat ze wegkwamen omdat ze al een keer eerder een nare evaring met een beer gehad hadden. Of ze bearspay mee hadden genomen? Nee, only a gun, but bearspray is better. We besluiten om hen onze bearspray te geven, wij verlaten morgen berengebied en hebben het gelukkig niet hoeven te gebruiken. Het mag sowieso niet mee over de grens naar Canada laat staan in het vliegtuig. Ze zijn er zo blij mee als een kind. De andere twee passagiers zijn lange afstandlopers. Ze lopen de Pacific Crest Trail die loopt van Mexico naar Canada, meer dan 3500 km!!!!!!! Dit is het langste lange afstandpad ter wereld. Tenminste als we Bill Bryson mogen geloven. Zijn boek (terug naar Amerika een lange afstandwandeling door de Appalachaen) loopt als rode draad door deze vakantie. Richard leest daar iedere avond uit voor. Voor wie een mooi reisboek wil lezen......dit is hem, met veel humor verteld Bryson over zijn tocht met vriend Kats. Deze mannen echter moeten nog 88 mile en dan hebben ze het helemaal volbracht. Wat een prestatie! Ze zien eruit als zwervers, stinken als een otter en hebben lange baarden. Hun rugzakken zijn vies en versleten en voor hun kleding en schoenen zou je nog geen vijf centen geven. De zoutplekken van het zweten zitten op hun ruggen en hun voeten zijn pikzwart. Vandaag gaan ze naar Stehekin om in de 'bewoonde' wereld wat te eten, te douchen en spullen in te slaan voor het laatste stuk. We zien ze bij de bakker een bord met torenhoge broodjes opeten en moeten stiekem lachen omdat dit zo herkenbaar is als je Bryson's boek gelezen hebt. Ze zullen tot de grens niets meer tegen komen. Later als we bij Karl (onze groenteboer) die onze namen overigens nog uit het hoofd kent, een ranger spreken verteld deze dat dit de eerste zijn die aangekomen zijn vandaag. Ze zijn een half jaar geleden in Mexico begonnen en druppelen dus sinds vandaag hier binnen. Karl heeft helaas geen tomaten meer maar wel boerenkool waar we salade van kunnen maken. Ook heeft hij geitenkaas van zijn geitjes en daar maakt Richard een lekkere maaltijd van. Na de afwas gaan we zwemmen maar splitsen ons op, een deel van ons gaat te voet en
de rest met het bootje. Tegelijkertijd komen we aan en zwemmen in het meer en praten met een familie die hier woont. De kinderen zitten hier op school, de klas bestaat uit 17 leerlingen van verschillende leeftijden. Tja, met een kleine 100 inwoners kun je ook niet anders verwachten. Ooh zijn wij die aardige Dutch family?? Yeah, thas us! We vragen hoe ze hier hun boterham verdienen en manief is ranger en vrouwlief werkt part-time bij het informationcenter. De zwemband die we mochten lenen brengen we terug en gaan met z'n allen in het kleine bootje terug. Een project wat gedoemd is te mislukken, maar met 3 cm over tot de waterspiegel en heel erg stil zitten en Richard achter de peddels redden we het wonder boven wonder.
Dat we enorm veel schik met deze actie hadden hoef ik natuurlijk niet te vertellen. Tegen Richard zeg ik dat hij best een goede ranger zou zijn, en ik kan best wel de rest van de part-time baan nemen bij het VVV en tegen iedereen vertellen dat er hier niets te beleven is. Richard gaat er niet echt op in. Bij het huisje aangekomen spelen de kinderen Monopoly en zoekt Richard nog naar dat lange afstandspad wat die mannen gaan volbrengen. We volgen de weg van Mexico naar hier op de kaart en krijgen nog meer respect voor ze, wat die mannen presteren, daar mag je best van gaan stinken.